تبليغاتX
چرا به اون قصرت ای خدا صدای من نمیرسه

۩۞۩ راه نداره به دل من هر کسی ۩۞۩






بهشت وانسان 

 

از بهشت که بیرون آمد دارایش فقط یک سیب بود.

سیبی که به وسوسه آن را چیده بود و مکافات این وسوسه هبوط بود.

فرشته ها گفتند:تو بی بهشت می میری.زمین جای تو نیست.

زمین همه ظلم است و فساد.انسان گفت:اما من به خود ظلم کرده ام .

زمین تاوان ظلم من است.اگر خدا چنین می خواهد پس زمین از

 بهشت بهتر است.خدا گفت:برو و بدان جاده ای که تو را دوباره

به بهشت می رساند از زمین می گذرد.زمینی آکنده از شر و خیر

 آکنده از حق و باطل.

وبه راستی که زمین تاوان ظلم ما انسانهاست به خودمون.ما آدما

دیگه حتی به خودمون هم رحم نمیکنیم.

کاش می شد همه چیزو از نو ساخت.....ای کاش می شد

ولی حیف...

 


داستان مانع درس زندگی 

 

* در زمان های گذشته، پادشاهی تخته سنگ را در وسط

جاده قرار داد و برای اين كه عكس العمل مردم را ببيند

خودش را در جايی مخفی كرد. بعضی از بازرگانان و نديمان

 ثروتمند پادشاه بی تفاوت از كنار تخته سنگ می گذشتند.

 بسياری هم غرولند می كردند كه اين چه شهری است كه

نظم ندارد. حاكم اين شهر عجب مرد بی عرضه ای است و ...
با وجود اين هيچ كس تخته سنگ را از وسط بر نمی داشت.

 نزديك غروب، يك روستايی كه پشتش بار ميوه و سبزيجات بود،

نزديك سنگ شد. بارهايش را زمين گذاشت و با هر زحمتی بود

 تخته سنگ را از وسط جاده برداشت و آن را كناری قرار داد.

 ناگهان كيسه ای را ديد كه زير تخته سنگ قرار داده شده بود،

كيسه را باز كرد و داخل آن سكه های طلا و يك يادداشت پیدا كرد.

پادشاه در آن يادداشت نوشته بود: " هر سد و مانعی می تواند يك

 شانس برای تغيير زندگی انسان باشد."


سرود زندگی... 

 

                            من از تبلور شبنم می ایم 
                            در سکوت دریا می خوانم 
                            سرود ماندن را
                            و در هم می شکنم هبوط آدم را 
                            من از واژه ی غریب غربت
                            نگاه های خود را می دزدم
                            و غریبان زمان را 
                            به قصد آشنایی با فردا
                             می پذیرم
                             و گل واژه های صفا را
                             از سرند دوستی
                             با دو دست لغزان
                             همچون گهواره ی کودکان به لرزه می گیرم
                              و باب سرودن را می گشایم
                              من در نیایش صبحگاهی
                              سلام عشق را پاسخ می دهم
                              و می خوانم سرود ماندن را
                              در اذان صبح
                              درود ستاره را با سحر حس می کنم
                              و سلام سحر را همچون گوشواری بر گوش خورشید می بینم 
                              من از باد نمی گریزم 
                              و از توفان نمی هراسم
                              مگر نه این که هر دو مظهر طبیعت اند ... ؟
                              باران ، شستشو گر آلام من است 
                              و طراوت بعد از آن در کوهستان 
                               سرود زندگی ام
                              پس می خوانم سرود ماندن را
                              من از نسیم حظ می برم
                              و بر کجاوه ی صبا می نشینم 
                              من در غروب به دنیا آمدم
                              و در فلق بار سفر خواهم بست

 

خدایا به دادم برس ! طاقت این بی طاقتی را ندارم .خدایا دستم خسته است

و شعر مرا شلاق می زند. خودم را به دیروز ها سرگرم کرده ام فردای لعنتی

به سراغم می اید. از بس تکرار شده ام که تهوع می گیرم . نه صبحگاه ترنم

ترانه ای نه شامگاه شبنم خیز خاطره ای . مدام به تار های عنکبوت خیره می شوم

و مدام در بستر بیهودگی تب تنهایی ام زیاد تر می شود.

این زندگی زرورق شده تنهایی است .  من واقعا از این طپش سردرگم خسته ام . از این

زندگانی بی زنبق پاییز گرفته ...

 


جهان راهمین جا نگه دار ... 

 

                     کمی جلوتر
                     من آن طرف امروز پیاده می شوم 
                     کمی نزدیک به پنجشنبه نگهدار 
                     کسی از سایه های هر چه ناپیدا می اید
                     از آن طرف کودکی
                     و نزدیک پنجشنبه به راه بعد از امروز می افتد 
                     کمی نزدیک به پنجشنبه نگهدار
                     تو همان آشناترین صدای این حدودی 
                     که مرا میان مکث سفر
                     به کودک ترین سایه ها می بری
                     با دلم که هوای باغ کرده است 
                     با دلم که پی چند قدم شب زیر ماه می گردد
                     و مرامی نشیند
                     می نشینم و از یادمی روم 
                     می نشینم و دنیا را فکر می کنم
                     آشناترین صدای این حدود پنجشنبه 
                     کنار غربت راه و مسافران چشم خیس
                      دارم به ابتدای سفر می روم
                     به انتهای هر چه در پیش رو می رسم 
                     گوش می کنی ؟
                     می خواهم از کنار همین پنجشنبه حرفی بزنم
                     حالا که دارم از یاد می روم
                     دارم سکوت می شوم 
                     می خواهم آشناترین صدای این حدود تازه شوم 
                     گوش می کنی؟
                     پیش روی سفر
                     بالای نزدیک پنجشنبه برف گرفته است
                     پیش روی سفر
                     تا نه این همه ناپیدا
                     تنها منم که آشناترین صدای این حدودم 
                     تنها منم که آشناترین صدای هر حدودم 
                     حالا هر چه باران است ، در من برف می شود
                     هر چه دریاست ، در من آبی
                     حالا هر چه پیری است ، در من کودک
                     هر چه ناپیدا ، در من پیدا
                    حالا هر چه هر روز و بعد از این
                    هر چه پیش رو
                    منم که از یاد می روم ، آغاز می شوم
                    و پنجشنبه نزدیک من است 
                    جهان را همین جا نگهدار 
                    من پیاده می شوم ...

وقتی روزها به سرعت می گذرند وحتی ماه ها شبیه هم شده اند .

وقتی انقدر گرفتار زندگی شده ایکه خودت را هم فراموش کرده ای

وقتی به هیچ قانعی و ان را هم را نداری

 

رها شو

 

خدا را هم مواخذه نکن !

شاید برایت اینگونه نوشته اند .


امشب بی صداترین ترانه است... 

 

آب اگر چه بی صداترین ترانه بود

تشنگی بهانه بود

من به خوابهای کوچک تو اعتماد داشتم

چشمهای عاشق تو را به یاد داشتم

می وزید عطر سیب سمت خوابهای ساده و نجیب

من به جستجوی تو در هوای عطر موی تو

رفت و آمد کبود گاهواه ها

زیر چتر روشن ستاره ها

تا هنوز عاشقم

تا هنوز صبر می کنم

ابر می رسد باد مویه می کند

چکه چکه از جلوی ناودان

یاس تازه میدمد

یاس

یاس تازه

تا هنوز تشنه ام

تا هنوز تشنگی بهانه است

آب بی صداترین ترانه است

تا هنوز عاشقم

تا هنوز صبر می کنم...

 


آبی آسمان(ای عشق)... 

 

                          دل سوخته تر از همه دل سوختگانم

                         از جمع پراکنده رندان جهانم

                        در صحنه بازیگری کهنه دنیا

                        عشق است قماره منو بازیگر آنم

                         با آنکه باخته در بازی عشقم

                        بازنده ترین هست در این جمع نشانم

                        ای عشق از تو زهر است به کامم

                        دل سوخت تن سوخت

                         ماندم منو من

                         دل سوخته تر از همه دل سوختگانم

                         از جمع پراکنده رندان جهانم

                         عمریست که می بازمو یک برد ندارم

                         اما چه کنم عاشق این کهنه قمارم

                         ای دوست مزن زخم زبان جای نصیحت

                          مرگ است مرا گر بزنم حرف ندامت

                          باید که ببازم

                          با درد بسازم

                         من دربه در عشقمو رسوای جهنم

                         چون سایه به دنبال سر عشق روانم

                         او کهنه حریفو منو من کهنه حریفش

                         سرگرم قماریم منواون رو سر جانم

                         باید که ببازم با درد بسازم

                         در مذهب رندان این است نمازم

 


زندگی زیباست... 

 

رويای باران می بينم
رويای باغ ها را در ميان صحرای شن
از خواب بر می خيزم٬ با روياهايی پوچ
رويای عشق می بينم٬ و زمان از دستانم می گريزد
رويای آتش می بينم
در رويايم دو قلب در هم می پيچند و هرگز نمی ميرند
و در کنار آتش
سايه ها هوس انسانی را نقاشی می کنند
اين گل سرخ شيرين صحرا
که سايه اش رازی نهان در خود دارد
اين گل صحرا
شيرينیِ هيچ عطری اين چنين آزارت نمی دهد
و حالا او باز گشته است
و چنين است که او منطق روياهايم را ويران می کند
اين آتش می سوزاند
در می يابم که به هيچ چيز شبيه نيست
رويای باران می بينم
چشم به آسمانِ بالای سرم می دوزم
چشمانم را می بندم
اين عطر کمياب شيرينی مست کننده ی عشق است
گل سرخ شيرين صحرا
اين خاطره ی قلب ها و روح های پنهان است
اين گل صحرايی
اين عطر کمياب شيرينیِ مست کننده ی عشق است

ای همه کس.ای همه چیز...


قاصدک 

قاصدک منو ببین تو این دنیا اسیرم

قاصدک با من بمون بدون نگات میمیرم

 

قاصدک تندیس مرگو من دارم بی تو می سازم

قاصدک پرهام شکسته  کاری کن تا پر بسازم

 

قاصدک با غم می سازم چون دلم بد جوری مسته

اما بی چشمات نمیشه جون من به اونا وابسته

 

قاصدک سیاهی ها رو من واست با رنگ میسازم

صدات رونده به هیچ کس با اون اهنگ میسازم

 

قاصدک دلم گرفته دوس داره داره واست بباره

اما رو برگ نامه حرف دلگیری نداره ... 

 

 


تو مثل ... 

تو مثل راز پائیزی و من رنگ زمستانم

 

چگونه دل اسیرت شد       قسم به شب نمی دانم

تو مثل شمعدانی ها پر از رازی و زیبائی ها

 

 

و من در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم

 

تو دریائی ترین آبی           آرام و بی پایانی

و من موج گرفتاری اسیر دست طوفانم

 

تو مثل آسمانی

مهربان

آبی

و شفاف

 

 

و من در آرزوی قطره های پاک بارانم

 

 

 

تو دنیای منی

بی انتها

ساکت

 

و سرشار از

...


انتقام بعد از مرگ 

 

 

 

 

(( به روح اعتقاد ندارم ))

 

 

 

 

 

چون اگه روح وجود داشته باشه

قسم می خورم

بعد از مرگم خواب شب رو برا بعضی ها

حروم کنم

 

 

...

 

 

 

 

انتقام بعد ار مرگ

 






FREES.BLOGFA.COM